Als iemand die zelf vastzat in een traumaband, weet ik hoe diep je daarin kunt blijven hangen.
Het heeft mij jaren gekost om er echt los van te komen en nog langer voordat ik überhaupt begreep wat een traumaband was.
Met deze punten wil ik je helpen om het beter te herkennen, bewuster te worden en te begrijpen wat er écht speelt.
'Ik wist dat het niet goed voor me was, maar toch kwam ik telkens terug en bleef ik liever dan dat ik ervoor koos om hem los te laten'.
En eerlijk? Dat is misschien wel het meest verwarrende gevoel dat er bestaat. Want hoe kan het dat je zó helder ziet wat er mis is, wat fout voelt, maar het je toch niet lukt om los te laten. Wat heel veel mensen niet begrijpen, is dat dit niet alleen met liefde te maken heeft.
Wat je mogelijk ervaart, is een trauma bond.
Een diepe emotionele connectie die ontstaat door een combinatie van pijn, chaos, hoop en afhankelijkheid.
En juist die combinatie maakt het zo moeilijk om weg te gaan.
1. Je weet dat het niet goed voor je is, maar je blijft.
Dit is vaak het punt waar je het meest over oordeelt naar jezelf toe.
“Waarom ga ik niet gewoon weg?”
Maar dit heeft weinig te maken met wilskracht.
Wanneer je langere tijd in een toxische dynamiek zit, raakt je brein en lichaam gewend aan die situatie.
Je zenuwstelsel leert dat deze onrust, spanning en onzekerheid “normaal” is.
Daarnaast ontstaat er een innerlijk conflict:
- Je verstand zegt: dit is niet goed voor mij
- Je gevoel zegt: maar ik kan niet zonder
Dat constante conflict zorgt ervoor dat je blijft hangen.
Dat komt omdat je intern verdeeld bent. Je hoofd en hart staan niet op één lijn met elkaar.
2. Je voelt je verslaafd aan die persoon.
Een trauma bond werkt letterlijk als een verslaving. De afwisseling tussen aandacht en afstand zorgt voor een constante zoektocht naar bevestiging.
Elke keer dat je wél liefde of aandacht krijgt, ervaart je brein een soort van beloning.
Dat creëert een patroon van:
→ pijn
→ hoop
→ kleine beloning
→ opnieuw pijn
En juist die onvoorspelbaarheid maakt het zo verslavend.
Je raakt niet alleen gehecht aan de persoon,
maar aan het gevoel dat je krijgt als het “even goed” is.
3. Je ervaart extreme pieken in de relatie.
De intensiteit van de goede momenten kan overweldigend zijn. Je voelt je gezien, speciaal en geliefd. Misschien zelfs meer dan ooit tevoren. Maar deze pieken staan niet op zichzelf. Ze bestaan juist omdat er veel diepe dalen zijn.
Je brein onthoudt vooral die pieken en gebruikt die als bewijs dat het “het waard is”.
Daardoor blijf je hopen dat die versie van de relatie terugkomt, zelfs als de realiteit iets anders laat zien.
4. Je rationaliseert slecht gedrag.
Je probeert te begrijpen. Je probeert het logisch te maken.
“Hij heeft het moeilijk…”
“Hij bedoelt het niet zo…”
“Misschien reageer ik ook verkeerd…”
Dit gebeurt omdat je brein veiligheid probeert te creëren.
Als je accepteert dat iemand je pijn doet, hangen daar ook consequenties aan.
Door het gedrag goed te praten, hoef je die moeilijke beslissing (zoals loslaten) nog niet te maken. Zie het als een manier om jezelf te beschermen, ookal werkt het uiteindelijk tegen je.
5. Je mist hen, zelfs als ze je pijn hebben gedaan.
Dit is misschien één van de meest verwarrende gevoelens. Hoe kan je iemand missen die je zoveel verdriet en pijn heeft gedaan?
Maar wat je mist, is niet alleen de persoon.
Je mist:
- de verbinding
- de aandacht
- de momenten waarop het wél goed voelde
Je brein focust zich op die positieve herinneringen, omdat die een gevoel van veiligheid en verbondenheid geven. Daardoor voelt loslaten niet alleen als verlies van een persoon,
maar als verlies van alles wat je dacht en hoopte dat het kon zijn.
6. Je bent bang om los te laten.
Loslaten betekent niet alleen afscheid nemen van iemand.
Het betekent ook:
- afscheid nemen van hoop
- afscheid nemen van het idee dat het ooit beter wordt
- en opnieuw moeten beginnen
Dat kan beangstigend zijn. Vooral als je jezelf al bent kwijtgeraakt in de relatie, kan het voelen alsof je niets meer hebt om op terug te vallen.
Dus dan kies je er eerder voor om te blijven. En dit doe je omdat het minder eng voelt dan het onbekende. Omdat het minder eng voelt dan de gedachten dat je alleen zal eindigen of nooit meer liefde zal ervaren.
7. Je raakt jezelf kwijt.
Dit is vaak het punt waarop je begint te voelen dat er iets echt niet klopt.
Je merkt dat je:
- over je grenzen heen gaat
- jezelf aanpast om de relatie te behouden
- steeds minder contact hebt met wie je écht bent
Een trauma bond draait vaak om de ander. Om hun stemming, hun gedrag en hun aandacht.
En langzaam verdwijn jij naar de achtergrond totdat je jezelf compleet kwijt bent. Dit gebeurt als je constant een ander op nummer 1 zet, in plaats van jezelf.
En op een gegeven moment kom je op een punt komt waarop je denkt:
waar ben ik gebleven in dit alles?
Als je jezelf hierin herkent, weet dat er niets mis is met jou.
Wat je ervaart is geen gebrek aan kracht. Het is een diepe vorm van hechting die tijd nodig heeft om los te laten. En bewustwording is de eerste stap.
Als je begrijpt waarom je je zo voelt, kan je daarnaar handelen en doen wat goed is voor jou.
Misschien is dit iets voor jou:
Als je merkt dat je vast blijft zitten in deze patronen, kan schrijven je helpen om meer helderheid en bewustwoording te krijgen.
Het is belangrijk om je gedachten te ordenen, je gevoelens beter te begrijpen en stap voor stap weer dichter tot jezelf te komen.
Mijn begeleid journal is vanuit dit proces ontstaan 🤍
als een tool om je te ondersteunen in het loslaten en terugvinden van jezelf. Je vind mijn journal op deze website onder 'producten'.
Liefs,
Cheyenne